پرستار
ناجي مهرّي و در اين جامـــــــــه ي يار آمدي در شب بيـــــــــــماريم از بهر تيــــــمار آمدي

دروغ
دروغ هست دلگیری ام از یار دروغ ور کنم عشق تو انکار دروغ من دروغ تو بپندارم راست راست می گویی و انگار دروغ آخر این لطف تو با من شوخی

دل من بود نه من
آنکه لرزيد و پسنديد تو را، دلِ من بود، نه من - آنکه خنديد و به او خنديدي، دلِ من بود، نه من -

شايد... تولد
چه سختگیرانه تن میاساید به باورم نقطه چین های سراب وقتی سو گوار کرت می بندم صدای نفس هایم را در بی نبضی غریب باران

تو ميآیی...
تو ميآيي... قلم به دست مي گيرم نشان از يار ميجويم مي نويسم از شيريني لحظه ها خاطره ها، در پروازي، زيبا من پروانه مي شوم

گريستيم...
رفتيم و در ميانه ي صحرا گريستيم از بار غم به وسعـــت دريا گريستيم ديوانگي كه مايه ي جان بود كم نشد در آرزوي مردم دانــــــــــا گريستيم

در اين کُنج تنگ
اتاقی دارم، و صندلی ی کوچکی که برايم بزرگ شده ! پاهايم از پا افتاده اند، و دستانم ديگر به هيچ دستگيره ای نمی رسند، آه...

چرا پیشانی از خاک نگاهت برنمیدارم؟؟؟
شبیه خواب رویایی که می آیی به دیدارم به آهنگ نگاهم می نوازم« دوستت دارم» به آرامی صدایم میزنی از خواب برخیزم

مسافرفصل بهار
هوالمحبوب اینهمه بارون که میاد یه قطره شم مال تو نیست از شب یلدا نازنین یه لحظه شم مال تو نیست یه عمری زیر بارونا

سکوت
سکوت زیباست وقتی هنوز در تو فریاد موج میزند صدای من در چشمانم پنهان شده گوش کن میشنوی آیا؟ اشکم را اگر مجالی بود تو ببار